| تبليغات | X |
 |
آينه |
 |
| آينه چون نقش تو بنمود راست ......................... خود شکن آينه شکستن خطاست |
|
عروسك كوكي
|
|
بيش از اينها آه آري بيش از اينها مي توان خامش ماند مي توان ساعات طولاني با نگاهي چون نگاه مردگان ثابت خيره شد در دود يك سيگار خيره شد در شكل يك فنجان در گلي بيرنگ بر قالي در خطي موهوم بر ديوار مي توان با پنجه هاي خشك پرده را يكسو كشيد و ديد در ميان كوچه باران تند مي بارد كودكي با بادبادكهاي رنگينش ايستاده زير يك طاقي گاري فرسوده اي ميدان خالي را با شتابي پر هياهو ترك ميگويد مي توان بر جاي باقي ماند در كنار پرده ‚ اما كور ‚ اما كر مي توان فرياد زد با صدايي سخت كاذب سخت بيگانه دوست مي دارم مي توان در بازوان چيره ي يك مرد ماده اي زيبا و سالم بود با تني چون سفره ي چرمين با دو پستان درشت سخت مي توان دربستر يك مست ‚ يك ديوانه ‚ يك ولگرد عصمت يك عشق را آلود مي توان با زيركي تحقير كرد هر معماي شگفتي را مي توان به حل جدولي پرداخت مي توان تنها به كشف پاسخي بيهوده دل خوش ساخت پاسخي بيهوده آري پنج يا شش حرف مي توان يك عمر زانو زد با سري افكنده در پاي ضريحي سرد مي توان در گور مجهولي خدا را ديد مي توان با سكه اي نا چيز ايمان يافت مي توان در حجره هاي مسجدي پوسيد چون زيارتنامه خواني پير مي توان چون صفر در تفريق و در جمع و ضرب حاصلي پيوسته يكسان داشت مي توان چشم ترا در پيله قهرش دكمه بيرنگ كفش كهنه اي پنداشت مي توان چون آب در گودال خود خشكيد مي توان زيبايي يك لحظه را با شرم مثل يك عكس سياه مضحك فوري در ته صندوق مخفي كرد مي توان در قاب خالي مانده يك روز نقش يك محكوم يا مغلوب يا مصلوب را آويخت مي توان با صورتك ها رخنه ديوار را پوشاند مي توان با نقشهايي پوچ تر آميخت مي توان همچون عروسك هاي كوكي بود با دو چشم شيشه اي دنياي خود را ديد مي توان در جعبه اي ماهوت با تني انباشته از كاه سالها در لابلاي تور و پولك خفت مي توان با هر فشار هرزه ي دستي بي سبب فرياد كرد و گفت آه من بسيار خوشبختم فروغ فرخزاد |
|
2 نوشته شده در
دوشنبه 31 مرداد1384ساعت 23:11 توسط آينه |
|
|
سخنی از نيچه
|
|
اينست اراده من , و از وقتي كه چنين اراده كرده ام , هر چه را مي خواهم در اختيار دارم . اين آخرين نشان خرد من بود : در طلب آنچه كه بايد بودم , لاجرم پا بر بايدها نهادم و از آن پس ديگر هيچ بايدي بر سر راه خويش نيافتم ...
اين رو هم ببينيد بد نيست >>>>>>>> نيچه و ايران
|
|
2 نوشته شده در
دوشنبه 31 مرداد1384ساعت 19:40 توسط آينه |
|
|
با ياد دل كه آينه اي بود ...
|
|
آينه چون شكست با ياد دل كه آينه اي بود بي آينه چگونه درين قاب زيستم ... فريدون مشيري
|
|
2 نوشته شده در
جمعه 28 مرداد1384ساعت 23:52 توسط آينه |
|
|
نجوا ها
|
|
رستني ها كم نيست من و تو كم بوديم خشك و پژمرده و تا روي زمين خم بوديم گفتني ها كم نيست من و تو كم گفتيم مثل هذيان دم مرگ از آغاز چنين در هم و بر هم گفتيم ديدني ها كم نيست من و تو كم ديديم بي سبب از پاييز جاي ميلاد اقاقي ها را پرسيديم چيدني ها كم نيست من و تو كم چيديم وقت گل دادن عشق روي دار قالي بي سبب حتي پرتاب گل سرخي را تر سيديم خواندني ها كم نيست من و تو كم خوانديم من و تو ساده ترين شكل سرودن را در معبر باد با دهاني بسته وا مانديم من و تو كم خوانديم من و تو وا مانديم من و تو كم ديديم من و تو كم چيديم من وتو كم گفتيم وقت بيداري فرياد چه سنگين خفتيم ! من و تو كم بوديم من و تو اما در ميدان ها آنك اندازه ما مي خوانيم ما به اندازه ما مي بينيم ما به اندازه ما مي چينيم ما به اندازه ما مي گوييم ما به اندازه ما مي روييم
من وتو خم نه و در هم نه و كم هم نه كه مي بايد با هم باشيم من و تو حق داريم در شب اين جنبش نبض آدم باشيم من و تو حق داريم كه به اندازه ما هم شده با هم باشيم گفتني ها كم نيست ... شهريار قنبري تهران 1358
|
|
2 نوشته شده در
جمعه 28 مرداد1384ساعت 11:1 توسط آينه |
|
|
کودک و آینه
|
|
كودكي كه در دهكده اي دور افتاده پرورش يافته بود , نزد پدرش بازگشت و آنجا از ديدن آينه به شگفت آمد . نخست تصوير خود را دوست داشت پس از آن با تغييري كه شايسته كودكان و بلكه بزرگتران است خواست به آنچه دوست مي دارد توهين كند . ازين رو به تصوير خويش دهن كجي كرد . كودك بي اندازه خشمگين گرديد و با مشت تصوير خود را تهديد كرد و باز به همان گونه در آينه تهديد شد. كودك خشمگين و لرزان مشتي به تصوير خود زد و دستش از برخورد به آينه درد گرفت. ناگزير با نوميدي و خشم و فرياد و گريه به آينه مشت مي زد . در اين هنگام مادرش رسيد و او را در آغوش گرفت و بوسيد و اشكهايش را خشك كرد و دلداريش داد و به آرامي گفت : - آيا تو نخست بر اين كودك شيطان كه سبب خشم تو شده است دهن كجي نكردي ؟ - آري مادر جان ! - اكنون نگاه كن . تو لبخند مي زني او نيز مي خندد . تو بازوان خويش بهر او مي گشايي او آغوش برايت باز مي كند . تو ديگر در خشم نمي شوي او نيز خشمگين نيست . تو در اين آينه راز بزرگ اجتماع را مي بيني كه خوبي و بدي سوي ما باز مي گردد ...
فلوريان شاعر و نويسنده بزرگ فرانسه
|
|
2 نوشته شده در
چهارشنبه 26 مرداد1384ساعت 1:3 توسط آينه |
|
|
بدون شرح
|
|
2 نوشته شده در
جمعه 21 مرداد1384ساعت 0:44 توسط آينه |
|
|
و شعری از فروغ ...
|
|
تمام روز در آينه نگاه مي كردم بهار پنجره ام را به وهم سبز درختان سپرده بود تنم به پيله تنهاييم نمي گنجيد و بوي تاج كاغذيم فضاي آن قلمرو بي آفتاب را آلوده كرده بود نمي توانستم , ديگر نمي توانستم صداي كوچه , صداي پرنده ها صداي گم شدن توپ هاي ماهوتي و هايهوي گريزان كودكان و رقص بادبادك ها كه چون حباب هاي كف صابون در انتهاي ساقه اي ار نخ صعود مي كردند و باد , باد كه گويي در عمق گودترين لحظه هاي تيره همخوابگي نفس مي زد حصار قلعه خاموش اعتماد مرا فشار مي دادند و از شكاف هاي كهنه , دلم را به نام مي خواندند ... |
|
2 نوشته شده در
پنجشنبه 20 مرداد1384ساعت 12:38 توسط آينه |
|
|
بدون شرح
|
|
2 نوشته شده در
دوشنبه 17 مرداد1384ساعت 17:7 توسط آينه |
|
|
یک کابوس
|
|
بهم پشت كرده بود ... صداش كردم... بر نگشت... بازم صداش كردم... بازم بر نگشت... اين بار بلندتر صداش كردم... سرشو برگردوند... گفتم: سلام گفت: سلام كي هستي؟ گفتم: منم ... بي مقدمه گفت: تا حالا تو آينه نگاه كردي؟ گفتم: آره خب. گفت: چي ديدي؟ گفتم : خودمو ... گفت: خودم كيه ؟ گفتم: منم ديگه . گفت: پس من كيم ؟ ديدم... خودم بود ... برگشتم تو آينه نگاه كردم... هيچي نديدم ... آره خيلي وقت بود كه چيزي نمي ديدم ... سرمو بر گردوندم ... رفته بود ... |
|
2 نوشته شده در
دوشنبه 17 مرداد1384ساعت 13:13 توسط آينه |
|
|
بیقراری
|
|
خب من بازم اومدم دوباره سلام امروز يه حس عجيبي دارم احساس مي كنم افتادم توي يه جزيره , تنهاي تنها ... نمي دونم شايد تنهايي داره كم كم ديوونم مي كنه ... ولي من هميشه از تنهايي لذت مي برم اينطوري با خودم رو راست تر مي شم . امروز دوست دارم پرواز كنم برم يه جای دور . بعضي وقتا به سرم مي زنه يه هفته بزنم به كوه ... نمي دونم شايد يه بار اين كار و بكنم بايد تجربه جالبي باشه ... بعضي دوستام فكر مي كنن من از چيزي ناراحتم ولي نه . من فقط يه كم بي قرارم , همين ... و در آخر يه شعر ديگه از شاملو : ( بيچاره شاملو از دست من چي ميكشه
پر پرواز ندارم اما دلي دارم و حسرت درنا ها . و به هنگامي كه مرغان مهاجر در درياچه ماه تاب پارو مي كشند , خوشا رها كردن و رفتن ! خوابي ديگر به مردابي ديگر ! خوشا ماندابي ديگر به ساحلي ديگر به دريايي ديگر ! خوشا پر كشيدن خوشا رهايي , خوشا اگر نه رها زيستن , مردن به رهايي ! آه, اين پرنده در اين قفس تنگ نمي خواند ... |
|
2 نوشته شده در
یکشنبه 16 مرداد1384ساعت 18:16 توسط آينه |
|
|
بدون شرح ...
|
|
من و تو اينجا نمي مانيم , ما جستجو گران تنهايي مطلق هستيم , و بي شك آن را در خويش مي يابيم ! من و تو مرگ را مي فهميم , چرا كه تاكنون جداي از خويش زيسته ايم , من و تو عطش را مي شناسيم , چرا كه در قفس رهايي را آرزو كرده ايم ! |
|
2 نوشته شده در
شنبه 15 مرداد1384ساعت 1:55 توسط آينه |
|
|
شعری از نیچه
|
|
اي غم , خشمگين مشو اگر براي ستودن تو خامه را جلا دهم , تنها و خاموش و بر تنه درختي بنشينم و سر به سوي زانوان خم كنم . تو بارها مرا چنين ديدي . ديروز نيز, در اشعه بامدادي خورشيد پر حرارت , به همين حالم نشسته يافتي . پيرامون من كركس حريصانه فرياد مي كشيد , روي تنه درختي نشسته بود و در عالم خيال منظره گوشت مرده را به نظر مي آورد . اي پرنده وحشي , به ديدار من كه چون موميايي در درون تابوتي , بي حركت بودم , مرا مرده پنداشتي , اما نگاه پر اشتياق و پر هوسم را نديدي كه در اينجا و آنجا , آكنده از سربلندي و غرور , سراغ چيزهايي تازه مي گرفت , و اگر هم قدرت نفوذ بدان سوي ابرهاي دوردستي را كه خانه توست نداشت و به بلندي هاي تو ره نمي يافت , در عوض به همان اندازه به درون خويش فرو رفته بود تا با برقي , گرداب هاي وجود را روشن كند ... |
|
2 نوشته شده در
جمعه 14 مرداد1384ساعت 9:42 توسط آينه |
|
|
و باز هم سکوت ...
|
|
صداي سنگين سكوت , در ذهن خسته ام مي شكند , از خويش دور افتا ده ام ليك , چراغي در دوردست وجودم سو سو مي زند, كسي فرياد مي زند با صداي بي صدا , آري اين صداي سكوت است كه مي شنوي !
|
|
2 نوشته شده در
پنجشنبه 13 مرداد1384ساعت 23:26 توسط آينه |
|
|
سکوت
|
|
هميشه فكر مي كردم ذاتا آدم خيلي ساكتي هستم ولي حالا كه مي بينم , مي فهمم سكوت چقدر سخته , تازه اونم وقتي كه هزار حرف تو دلت داري ... اين متنو خيلي دوست دارم البته با صداي شاملو كه ديگه خيلي دلنشيه : دلتنگي هاي آدمي را باد ترانه اي مي خواند رويا ها يش را آسمان پر ستا ره ناديده مي گيرد و هر دانه برفي به اشكي نريخته مي ماند . سكوت سرشار از سخنان نا گفته است از حركات نا كرده اعتراف به عشق هاي نهان و شگفتي هاي بر زبان نيا مده , در اين سكوت حقيقت ما نهفته است : حقيقت تو و من ... |
|
2 نوشته شده در
پنجشنبه 13 مرداد1384ساعت 17:58 توسط آينه |
|
|
شعری از شاملو
|
|
من فكر مي كنم هرگز نبوده قلب من اين گونه گرم و سرخ : احساس مي كنم در بدترين دقايق اين شام مرگ زاي چندين هزار چشمه خورشيد در دلم مي جوشد از يقين احساس مي كنم در هر كنار و گوشه اين شوره زار ياس چندين هزار جنگل شاداب ناگهان مي رويد از زمين.
آه اي يقين گم شده , اي ماهي گريز در بركه هاي آينه لغزيده تو به تو ! من آبگير صافي ام , اينك ! به سحر عشق , از بركه هاي آينه راهي به من بجو ! من فكر مي كنم هرگز نبوده دست من اين سان بزرگ و شاد: احساس مي كنم در چشم من به آبشر اشك سرخ گون خورشيد بي غروب سرودي كشد نفس , احساس مي كنم در هر رگم به هر تپش قلب من كنون بيدار باش قافله اي مي زند جرس. آمد شبي برهنه ام از در چو روح آب در سينه اش دو ماهي و در دستش آينه گيسوي خيس او خزه بو , چو خزه به هم . من بانگ بر كشيدم از آستان ياس ... آه اي يقين يافته بازت نمي نهم ! 1338 باغ آينه
|
|
2 نوشته شده در
چهارشنبه 12 مرداد1384ساعت 6:59 توسط آينه |
|
|
تاثیر کلمات
|
|
دوباره سلام ... بعضيا ميگن اسم ها اثر گذار نيستند ولي من مي گم هر چيزي تو دنيا اثر خودشو داره . امروز داشتم فكر مي كردم كه اگه اسمم اين نبود آيا همين آدمي بودم كه الان هستم ؟ احساس مي كنم كه نه ... كلمات هم انرژي دارند پس بيا ييد با همديگر با كلام زيبا سخن بگوييم تا غنچه عشق در ميان ما شکوفا گردد...
|
|
2 نوشته شده در
سه شنبه 11 مرداد1384ساعت 20:4 توسط آينه |
|
|
یه خنده از ته دل
|
|
وقتي دل ارزش خود را از دست مي دهد... وقتي چشم هايت ديگر اشكي براي ريختن نداشته باشند ... وقتي كه ديگر قدرت فرياد زدن را هم نداشته باشي... وقتي ديگر هر چه دل تنگت خواسته باشد گفته باشي ... وقتي ديگر دفتر و قلم هم تنهايت گذاشته باشند ... وقتي از درون تمام وجودت يخ بزند ... وقتي چشم از دنيا ببندي وآ رزوي مرگ بكني... وقتي احساس كني ديگر هيچ كس ترا درك نمي كند ... وقتي احساس كني تنها ترين تنها ها هستي ... وقتي باد شمعهاي روشن اتاقت را خاموش كند ... چشماتو ببند ... و از ته دل بخند ... كه با هر لبخند روحي خاموش جان مي گيرد و درخت پير جوان مي شود
|
|
2 نوشته شده در
سه شنبه 11 مرداد1384ساعت 1:46 توسط آينه |
|
|
جوانی
|
|
نشسته ايم بر قاليچه اي به نام جواني ... مي تازيم و گرد و خاك مي كنيم ... زمين زير پايمان است و اسير يك بازي شده ايم به اسم غرور ... ديواري را براي پشت سر نهادن بلند نمي بينيم ... سراپا شور ... چيزي در ماست روز و شب كه آرام نداريم ... چيزي از جنس جستجو ... چيزي مثل خيال يك آرزو ...
|
|
2 نوشته شده در
سه شنبه 11 مرداد1384ساعت 1:12 توسط آينه |
|
|
سلام
|
|
قصه از كجا شروع شد؟ از گل و باغ و جوونه از صداي مهربون ويه سلام عاشقونه
سلام سلام به دلهاي آيينه اي . والا بريم سر اصل مطلب اصلا چي شد اومدم اينجا گفتم سلام خدمتتون عرض كنم يه شب از شباي گرم تابستون تهران بود كه يهو (البته نه يهوي يهو) دلم گرفت. رفتم يه چند تا از وبلاگاي بچه ها سرزدم خوشم اومد. تصميم گرفتم خودم دست به كار شم . هدفم ازين وبلاگ حرفاي قشنگ زدن نيست اصلا هم نميخوام خودمو محدود به موضوع خاصي كنم خودمم درگير دستور زبان فارسي نمي كنم . خلاصه ميخوام هر چه مي خواهد دل تنگم بگم مي خوام بشم مث يه آينه ... اي سپيده دم اي خورشيد ياري كن امروز را بسازم... امروز, فقط امروزبراي ساختن دنيا كافيست |
|
2 نوشته شده در
دوشنبه 10 مرداد1384ساعت 19:32 توسط آينه |
|
|
صفحه نخست پست الکترونيك آرشيو |
| درباره وبلاگ |
...من از نهايت شب حرف می زنم ,من از نهايت تاريكي و از نهايت شب حرف می زنم
اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بيار و يك دريچه که از آن , به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم ... |
| وضعيت در ياهو |
| جستجو در وبلاگ |
|
|
|
|
|
|
